Wyobraź sobie zwykły wieczór. Siadasz na kanapie, bierzesz telefon i przewijasz Instagrama. W rolce lokalnej kwiaciarni widzisz uśmiechniętą dziewczynę, która z wdziękiem układa bukiet i opowiada, jakie kwiaty najlepiej sprawdzą się na jesień. Kilka filmików dalej ta sama dziewczyna stoi w warsztacie samochodowym i przekonuje Cię, że to najlepszy moment na wymianę opon. Następnego dnia widzisz ją znowu, tym razem w restauracji na rynku, gdzie z zachwytem próbuje pierogów, a wieczorem zachęca do zapisów na zajęcia w siłowni. Pierwsza myśl to pewnie „zaraz, skąd ja ją znam?”. Druga jest dużo mniej przyjemna dla tych wszystkich firm: „aha, czyli ona tam wcale nie pracuje”. I właśnie w tym momencie wszystko, co te firmy chciały zbudować swoimi nagraniami, zaczyna się sypać.

Piszę o tym, bo widzę to coraz częściej, szczególnie w mniejszych miejscowościach. Firmy zlecają nagrania freelancerowi, który w każdej z nich wciela się w rolę pracownika. Raz jest kosmetyczką, raz mechanikiem, raz kelnerką. Rozumiem, skąd się to bierze, i nie chcę nikogo oceniać. Jest szybko, wygodnie, nikt z zespołu nie musi się stresować, a rolki wyglądają profesjonalnie. Chcę jednak pokazać Ci, dlaczego takie rozwiązanie może kosztować Twoją markę więcej, niż Ci się wydaje, co tak naprawdę blokuje Twój zespół i Ciebie przed kamerą i co możesz zrobić zamiast tego.

Siła wideo, czyli dlaczego wszyscy chcą nagrywać rolki.

Zacznijmy od tego, co jest prawdą: wideo w social mediach działa. Rolki, krótkie filmiki i relacje od kilku lat mają największe zasięgi na Instagramie, Facebooku i TikToku, a platformy wyraźnie je promują. Ale zasięgi to tylko część tej historii. Wideo ma coś, czego nie da się osiągnąć zdjęciem produktu ani najładniejszą grafiką. Pokazuje ruch, głos, emocje, sposób mówienia, uśmiech, czasem lekkie zawahanie. Pokazuje człowieka. A ludzie od zawsze ufają ludziom bardziej niż logotypom. Kiedy widzisz osobę, która z pasją opowiada o tym, co robi, zaczynasz czuć, że ją znasz, choć nigdy nie zamieniłeś z nią ani słowa. Zaczynasz ją lubić, kibicować jej, a w końcu chcesz ją poznać naprawdę. To dlatego wideo jest dziś jednym z najmocniejszych narzędzi budowania zaufania do marki, szczególnie w biznesach lokalnych, gdzie klient prędzej czy później stanie z tą osobą twarzą w twarz.

Wideo skraca też dystans. Klient, który zna już Twój zespół z nagrań, przychodzi do Ciebie z innym nastawieniem. Nie wchodzi do obcego miejsca, tylko do miejsca, które już trochę zna. Wie, kto go przywita, jak wygląda wnętrze, jak pracujecie. Mniej się stresuje, szybciej podejmuje decyzję i chętniej wraca. To ogromna przewaga, której nie da się zbudować samą reklamą.

I tu dochodzimy do sedna. Siła wideo opiera się na prawdzie. Na tym, że osoba, którą widzisz na ekranie, naprawdę jest częścią firmy. Że to ona upiecze Ci tort, doradzi przy wyborze okularów albo przywita Cię w recepcji. Kiedy tej prawdy brakuje, wideo przestaje budować zaufanie, a zaczyna je podkopywać.

Autentyczność to nie modne słowo, tylko waluta zaufania.

Słowo „autentyczność” jest dziś tak często powtarzane w marketingu, że wiele osób przestało już zwracać na nie uwagę. A szkoda, bo za nim stoi coś bardzo konkretnego. Odbiorcy w social mediach są dziś znacznie bardziej wyczuleni niż kilka lat temu. Widzieli już tysiące reklam, sponsorowanych postów i wyreżyserowanych scenek. Bardzo szybko wyczuwają, kiedy coś jest grane, i coraz chętniej wybierają to, co prawdziwe, nawet jeśli jest mniej idealne. Lekko drżący głos pracownika, który pierwszy raz mówi do kamery, śmiech w połowie nagrania, zwykła rozmowa przy pracy. To wszystko działa często lepiej niż perfekcyjnie wyuczona kwestia, bo daje odbiorcy poczucie, że zagląda za kulisy prawdziwego miejsca, a nie ogląda kolejną reklamę.

Autentyczność w social mediach nie oznacza, że musisz pokazywać wszystko albo rezygnować z estetyki. Możesz dbać o światło, kadr, dobry dźwięk i spójne kolory. Autentyczność oznacza, że to, co pokazujesz, jest zgodne z rzeczywistością. Że klient, który przyjdzie do Twojej firmy po obejrzeniu rolki, spotka tam to samo, co widział na ekranie. Ten sam klimat, te same twarze, tę samą energię. To spójność między tym, co obiecujesz w internecie, a tym, czego ktoś doświadcza na miejscu, buduje markę, do której chce się wracać i którą chce się polecać.

Magda Lelicka na grafice „Twoja twarz brzmi znajomo”
Twoja twarz brzmi znajomo. Ważne, z czym się kojarzy.

W małym mieście wszyscy się znają. Dosłownie.

W dużym mieście ten sam aktor w kilku reklamach pewnie przeszedłby niezauważony. Odbiorców jest tak wielu, a firm tak dużo, że rzadko kto skojarzy jedną twarz z kilkoma markami. W małym mieście działa to zupełnie inaczej. Tu ludzie obserwują te same lokalne profile, chodzą do tych samych sklepów, kawiarni i punktów usługowych, spotykają się na tych samych wydarzeniach, a do tego rozmawiają ze sobą. Jeśli ta sama osoba pojawia się w rolkach kwiaciarni, warsztatu, siłowni, salonu kosmetycznego i restauracji, to nie jest kwestia tego, czy ktoś to zauważy, tylko kiedy. A gdy zauważy, raczej nie zachowa tego dla siebie.

Zlecenie nagrań freelancerowi, który wciela się w rolę pracownika w kilkunastu czy dwudziestu firmach, to w małym mieście strzał w kolano. I to z kilku powodów naraz.

Po pierwsze, klient przychodzi i szuka twarzy z rolki, a jej nie ma. Ktoś obejrzał filmik, polubił sympatyczną osobę, która opowiadała o Twoich usługach, i przyszedł właśnie z tego powodu. Na miejscu okazuje się, że nikt taki tu nie pracuje. Może nie powie tego głośno, ale zostanie mu w głowie lekkie poczucie, że coś tu było na pokaz. Że to, co widział w internecie, nie do końca było prawdą. A od takiego poczucia bardzo blisko do pytania: „to co jeszcze nie było prawdą?”.

Po drugie, Twoja marka zlewa się z innymi. Jedna twarz w dwudziestu firmach to już nie twarz Twojej marki, tylko twarz od wszystkiego. Zamiast się wyróżniać, stajesz się kolejnym punktem na liście tej samej osoby. Odbiorca nie zapamięta Twojej firmy, zapamięta „tę dziewczynę, co jest wszędzie”. Cała praca nad wizerunkiem, kolorami, logo i komunikacją zostaje przykryta jednym skojarzeniem, na które nie masz żadnego wpływu. Co więcej, jeśli ta sama osoba nagrywa dla kilku firm z tej samej branży, Twoja rolka może wręcz przypominać odbiorcom o konkurencji.

Po trzecie, w małym mieście kupujemy od ludzi, nie od logo. Wracamy do piekarni, bo pani Ania zawsze pamięta, jakie bułki bierzemy. Polecamy znajomym warsztat, bo pan Tomek uczciwie powiedział, że naprawa się nie opłaca. Umawiamy się do fryzjerki, bo przez lata zna nasze włosy lepiej niż my. To relacje są największym kapitałem lokalnego biznesu. Kiedy w social mediach zamiast prawdziwych ludzi pokazujesz kogoś obcego, odbierasz sobie najmocniejszy argument, jaki masz: swój zespół.

Po czwarte, zaufanie buduje się latami, a traci jednym komentarzem. Wystarczy, że pod Twoją rolką ktoś napisze: „Przecież ona była wczoraj w reklamie siłowni”. Taki komentarz zobaczą wszyscy, którzy wejdą pod filmik. Zamiast rozmowy o Twoich usługach pojawia się rozmowa o tym, że firma udaje. I nawet jeśli zrobiłeś to w dobrej wierze, bo po prostu chciałeś mieć ładne rolki, odbiór może być zupełnie inny.

Po piąte, tracisz szansę, żeby pokazać, kim naprawdę jesteś. Każda rolka z udziałem kogoś spoza firmy to rolka, w której nie ma Twojego zespołu, Twojej historii i Twojej codzienności. A to właśnie one odróżniają Cię od konkurencji. Usługi i produkty można skopiować. Ludzi i atmosfery w zespole skopiować się nie da.

Po szóste, tracisz też szansę na budowanie marki pracodawcy. Nagrania z prawdziwym zespołem pokazują nie tylko klientom, ale też przyszłym pracownikom, jak u Ciebie jest. Że panuje dobra atmosfera, że ludzie się lubią, że można się rozwijać. W małym mieście, gdzie o dobrych pracowników bywa trudno, to argument, którego nie warto oddawać za darmo.

Wiem, co blokuje Twój zespół. I Ciebie też.

Pracuję z firmami na co dzień i rozmawiam zarówno z właścicielami, jak i z ich pracownikami. Za każdym razem, kiedy temat nagrań wraca, słyszę bardzo podobne obawy. I chcę Ci powiedzieć jedno: to, że Twój zespół nie chce nagrywać, nie oznacza, że coś jest z nim nie tak. To samo dotyczy Ciebie. Te blokady są naturalne, ludzkie i da się z nimi pracować, pod warunkiem że najpierw je nazwiesz.

Co pomyślą inni, czyli najczęstszy powód.

Jeśli miałabym wskazać jedną rzecz, która najczęściej zatrzymuje ludzi przed kamerą, to byłaby to opinia innych. Nie brak umiejętności, nie brak pomysłów, tylko pytanie, które krąży w głowie: „co ludzie powiedzą?”. Co powiedzą znajomi ze szkoły, sąsiadka z bloku, rodzina przy niedzielnym obiedzie, koleżanka, która zawsze wszystko skomentuje. W małym mieście ta obawa jest jeszcze silniejsza, bo każdy, kto zobaczy nagranie, może być kimś, kogo spotkasz jutro w sklepie. Pracownicy boją się, że wyjdą śmiesznie, że ktoś zrobi zrzut ekranu i wyśle go na grupę, że pojawią się złośliwe komentarze. Boją się też, że ich wizerunek zostanie w internecie na zawsze, nawet kiedy zmienią pracę.

Tej obawy nie przegonisz zapewnieniem „nie przejmuj się”. Możesz ją natomiast oswoić. Porozmawiaj z zespołem otwarcie o tym, czego się boją, i potraktuj to poważnie. Ustalcie jasne zasady: nic nie zostanie opublikowane bez zgody osoby, która występuje na nagraniu, każdy może poprosić o usunięcie filmiku, a złośliwe komentarze będą usuwane, a nie zostawiane bez reakcji. Pokaż, że stoisz za swoimi ludźmi. Zwróć też uwagę na coś, co często umyka: ludzie, którzy oglądają lokalne rolki, w ogromnej większości reagują życzliwie. Kibicują, lajkują, piszą „super, że was widać”. Zanim pracownik się o tym przekona, potrzebuje jednak kogoś, kto pójdzie pierwszy. I tu wracamy do Ciebie.

Bo opinia innych blokuje nie tylko pracowników, ale bardzo często samego szefa. Właściciele firm mówią mi: „ale co pomyślą moi klienci, jak zobaczą mnie w rolce?”, „nie wypada, żebym ja się wygłupiał”, „nie jestem influencerem”, „stracę autorytet”. Rozumiem to doskonale. Prowadzenie firmy wiąże się z poczuciem, że trzeba być poważnym i nieomylnym. Ale klienci nie oczekują od Ciebie występu kabaretowego. Chcą zobaczyć człowieka, który stoi za firmą, zna się na tym, co robi, i jest z tego dumny. Autorytet buduje się dziś nie dystansem, tylko obecnością i szczerością. Właściciel, który sam pokazuje swoją firmę, nie traci na powadze. Zyskuje zaufanie.

Brak czasu, czyli najczęstsza wymówka szefa.

Drugą blokadą, którą słyszę bardzo często, szczególnie od właścicieli, jest brak czasu. I to jest prawdziwy problem, nie wymyślony. Prowadzisz firmę, ogarniasz klientów, faktury, dostawców, pracowników, a do tego masz życie poza pracą. Nagrywanie rolek wydaje się kolejnym obowiązkiem dołożonym do i tak przepełnionego dnia. Do tego dochodzi przekonanie, że jedna rolka to godziny pracy: wymyślenie, nagranie, montaż, opis, publikacja. Nic dziwnego, że w takiej sytuacji zlecenie wszystkiego komuś z zewnątrz wydaje się jedynym rozsądnym wyjściem.

Pracownicy też często mówią o czasie, tylko z innej strony. Mają swoje obowiązki, klientów, zadania do skończenia, a nagranie wydaje im się czymś, co trzeba zrobić „przy okazji” albo po godzinach. Jeśli nagrywanie odbywa się kosztem ich wolnego czasu albo w biegu między jednym klientem a drugim, trudno się dziwić, że nie ma w nich entuzjazmu.

Dobra wiadomość jest taka, że nagrywanie nie musi zabierać tyle czasu, ile Ci się wydaje. Kluczem jest planowanie i nagrywanie partiami. Zamiast codziennie zastanawiać się, co dziś wrzucić, usiądź raz w miesiącu na godzinę z zespołem i wypiszcie tematy na najbliższe tygodnie. Potem wyznaczcie jeden stały termin, na przykład godzinę w spokojniejszy dzień tygodnia, w trakcie której nagracie kilka filmików naraz. Tak przygotowany materiał wystarczy na długo. Wiele nagrań możesz też robić w trakcie zwykłej pracy, bez odrywania się od niej: kilka sekund przygotowania zamówienia, efekt przed i po, krótkie ujęcie z porannego otwarcia. Nie każda rolka musi być produkcją. Część z nich może powstać w pięć minut. A jeśli montaż i publikacja to rzeczywiście za dużo, możesz zlecić tylko tę część, zostawiając w nagraniach swój prawdziwy zespół. To jest rozsądny podział pracy, który nie odbiera Twojej marce autentyczności.

Najważniejsze jest to, żeby nagrania stały się częścią pracy, a nie dodatkiem do niej. Jeśli Twój pracownik nagrywa w godzinach pracy, wie, ile to potrwa, i czuje, że jego zaangażowanie jest doceniane, temat „nie mam czasu” bardzo szybko przestaje wracać.

Telefon na statywie, laptop i pomarańczowy notes na stole
Stały termin i prosty plan pomagają włączyć nagrania w codzienną pracę.

Nie lubię siebie na nagraniach.

Trzecia blokada jest bardzo osobista. Wiele osób po prostu nie lubi siebie na wideo. Nie podoba im się ich głos, sposób mówienia, mimika, sylwetka. To zupełnie normalne, bo na nagraniu widzimy siebie inaczej niż w lustrze i słyszymy swój głos inaczej, niż słyszymy go na co dzień. Tu bardzo pomaga stopniowanie. Nie każdy musi od razu mówić do kamery. Na początek wystarczą ręce przy pracy, ujęcia z boku, nagrania bez dźwięku z napisami albo z lektorem. Z czasem, kiedy ktoś zobaczy, że jego nagrania się podobają, zaczyna czuć się pewniej i sam proponuje kolejne.

Nie wiem, co powiedzieć.

Czwarta blokada to brak pomysłu. „Ale o czym mam mówić?”, „przecież to nic ciekawego”. To, co dla Twojego zespołu jest codziennością, dla klientów często jest fascynujące. Jak przygotowujecie tort na zamówienie, jak wygląda przegląd auta, jak dobiera się odcień farby do włosów, jakie pytania najczęściej zadają klienci. Kiedy wspólnie zrobicie listę takich tematów, okaże się, że materiału macie na wiele miesięcy. A prosty plan nagrania, nawet kilka punktów zapisanych na kartce, od razu zdejmuje stres związany z improwizacją.

To nie moja praca.

Piąta blokada pojawia się rzadziej, ale warto o niej pamiętać. Niektórzy pracownicy czują, że nagrywanie nie należy do ich obowiązków i że firma chce na nich zarobić dodatkowo, nic w zamian nie dając. Tu ważna jest uczciwość. Jasno powiedz, po co to robicie i co z tego wynika dla całego zespołu: więcej klientów, stabilniejsza firma, lepsza rozpoznawalność. Doceniaj zaangażowanie, nie tylko słowem. I pamiętaj, że udział w nagraniach powinien być dobrowolny, a osoby, które nie chcą się pokazywać, mogą pomóc w inny sposób: wymyślać tematy, nagrywać, montować albo po prostu wspierać kolegów i koleżanki.

Czy w takim razie nigdy nie wolno skorzystać z modela?

Wolno. I chcę to powiedzieć bardzo wyraźnie, bo nie chodzi mi o to, żeby kogokolwiek zawstydzać. Masz pełne prawo skorzystać z pomocy modelki, aktora czy twórcy, który poprowadzi Twoje nagrania. Są branże, w których to ma sens, są sytuacje, w których zespół jest bardzo mały albo naprawdę nie chce się pokazywać, i są firmy, które po prostu potrzebują na start kogoś, kto przełamie lody. Szczerze mówiąc, lepiej taki marketing niż żaden. Profil, na którym od miesięcy nic się nie dzieje, też buduje pewien obraz Twojej firmy, i nie jest to obraz, na którym Ci zależy.

Ale zanim sięgniesz po to rozwiązanie, najpierw powalcz. Zapytaj siebie uczciwie, czy na pewno zrobiłeś wszystko, żeby to Twój zespół pojawił się w nagraniach. Czy rozmawiałeś z pracownikami o tym, czego się boją? Czy pokazałeś im, że nie muszą być idealni? Czy dałeś im czas, wsparcie i proste narzędzia? Czy sam stanąłeś przed kamerą? Bardzo często okazuje się, że „oni nie chcą” znaczy tak naprawdę „nikt im jeszcze nie pokazał, jak to zrobić, żeby czuli się dobrze”.

A jeśli po tej walce zdecydujesz się na współpracę z modelem, zrób to mądrze. Przede wszystkim nie udawaj, że to Twój pracownik. Taka osoba może być ambasadorką marki, twarzą kampanii albo prowadzącą Twoje nagrania, i możesz to otwarcie komunikować. Szczerość obroni się zawsze, udawanie prędzej czy później wyjdzie na jaw. Zapytaj też, dla kogo jeszcze nagrywa ta osoba, i zadbaj o to, żeby nie występowała jednocześnie w rolkach dziesiątek innych lokalnych firm, szczególnie z Twojej branży. I wreszcie, nawet jeśli model jest głównym bohaterem nagrań, mieszaj jego udział z kadrami z udziałem Twojego zespołu. Niech klient wie, kogo spotka na miejscu.

Bądź liderem i stań przed kamerą jako pierwszy.

Jeśli chcesz, żeby Twój zespół pojawiał się w social mediach, zacznij od siebie. Wiem, że to nie zawsze jest łatwe. Sama pamiętam pierwsze nagrania, kiedy patrzyłam w obiektyw i miałam wrażenie, że zapominam, jak się mówi. Ale nic nie przekonuje pracowników bardziej niż szef albo szefowa, którzy sami spróbowali. Kiedy Twój zespół widzi, że Ty też się stresujesz, też musisz nagrać coś pięć razy i też czasem wybuchasz śmiechem w połowie zdania, nagrywanie przestaje być straszne. Staje się czymś, co robicie razem, a nie obowiązkiem zrzuconym na najmłodszą osobę w firmie.

Twoja obecność przed kamerą działa też na klientów. Właściciel, który opowiada o swojej firmie, o tym, dlaczego ją założył, co go cieszy i z czego jest dumny, buduje zaufanie, którego nie zastąpi żadna reklama. Nie musisz nagrywać codziennie. Wystarczy, że od czasu do czasu pokażesz się, przedstawisz nowego pracownika, podziękujesz klientom albo opowiesz o zmianach w firmie. To proste gesty, które pokazują, że za marką stoi konkretny człowiek.

Bycie liderem w tym obszarze to też kwestia szacunku. Nie każdy musi występować w rolkach i nie każdy powinien. Są osoby, które pokochają kamerę, i takie, które wolą stać za nią, wymyślać pomysły na nagrania albo pojawiać się tylko w kadrze, bez mówienia. To jest w porządku. Twoją rolą nie jest zmuszanie kogokolwiek, tylko stworzenie atmosfery, w której każdy znajdzie dla siebie wygodne miejsce. Pokaż, że błędy są normalne, że nie oceniasz, że nagranie zawsze można powtórzyć, a niczego nie publikujecie bez zgody osoby, która na nim występuje.

Wesprzyj swój zespół i daj mu narzędzia.

Bardzo często pracownicy nie chcą nagrywać nie dlatego, że nie lubią firmy albo nie mają nic do powiedzenia. Nie chcą, bo nie wiedzą, od czego zacząć. Boją się, że wypadną źle, że znajomi będą się śmiać, że nie umieją mówić płynnie. Jak już wiesz, to są zupełnie naturalne obawy i da się z nimi pracować. Zacznij od małych kroków. Pierwsze nagrania nie muszą być mówione do kamery. Mogą pokazywać ręce przy pracy, krótkie ujęcia z codzienności, przygotowanie zamówienia, porządkowanie stanowiska. Potem możecie przejść do krótkich odpowiedzi na pytania, nagrań w duecie albo scenek z naturalnej rozmowy. Ważne, żeby każdy krok był na tyle mały, żeby nie przerażał.

Pomaga też jasny plan. Kiedy pracownik wie, co ma nagrać, ile to potrwa i po co to robicie, stres od razu jest mniejszy. Wspólne wymyślanie tematów, prosty scenariusz na kartce, wyznaczony czas na nagrania w trakcie pracy, a nie po godzinach, i docenienie zaangażowania to rzeczy, które naprawdę robią różnicę. Warto też zadbać o podstawy techniczne: dobre światło, statyw do telefonu, mikrofon za kilkadziesiąt złotych. To drobiazgi, ale dzięki nim pracownik nie martwi się, że nagranie wyjdzie nieczytelnie, i może skupić się na tym, co mówi. Zespół, który czuje się wspierany, nagrywa chętniej, a jego nagrania są bardziej naturalne, bo nikt nie gra. Każdy jest po prostu sobą.

Telefon na statywie przygotowany do nagrywania wnętrza firmy
Pierwsze materiały mogą pokazywać miejsce pracy i codzienne czynności.

Wiem, o czym piszę, bo na co dzień robimy to w Agencji Limon, którą założyłam i w której odpowiadam za marketing i sprzedaż. Kiedy klient mówi nam, że chciałby pokazywać swoją firmę w rolkach, ale nikt w zespole nie chce stanąć przed kamerą, nie zaczynamy od szukania aktora. Zaczynamy od rozmowy. Wspieramy właściciela, który często sam potrzebuje odwagi, żeby nagrać pierwszy filmik, i jego zespół, który ma swoje obawy. Pomagamy wymyślić tematy, przygotowujemy proste scenariusze, podpowiadamy, jak stanąć, co powiedzieć i jak nie zjeść się stresem. Dajemy wskazówki i narzędzia, dzięki którym nagrywanie staje się prostsze, a przede wszystkim szukamy w zespole właściwych osób. Takich, które czują się dobrze przed kamerą, mają naturalny luz albo po prostu chcą spróbować. Bardzo często okazuje się, że ktoś, kto na początku mówił „ja na pewno nie”, po kilku tygodniach staje się ulubioną twarzą profilu. To dla mnie najlepszy dowód, że warto powalczyć o prawdziwych ludzi, zanim sięgnie się po rozwiązania z zewnątrz.

Właśnie o tym napisałam e-book „Pracownicy nie chcą występować w rolkach”. Zebrałam w nim sposoby, jak zachęcić zespół do nagrań bez przymusu, jak rozmawiać o obawach, od czego zacząć i jak pokazać ludzi tak, żeby czuli się dobrze przed kamerą. To praktyczne narzędzie, które możesz dać sobie i swojemu zespołowi, zanim zdecydujesz, że jedynym wyjściem jest zatrudnienie kogoś z zewnątrz.

Jak zacząć? Prosty plan na pierwszy miesiąc.

Jeśli czujesz, że chcesz spróbować, ale nie wiesz, jak to ugryźć, zaproponuję Ci prosty plan. W pierwszym tygodniu porozmawiaj z zespołem. Bez presji, przy kawie, w luźnej atmosferze. Powiedz, dlaczego zależy Ci na pokazaniu prawdziwych ludzi, zapytaj o obawy i ustalcie wspólne zasady, zwłaszcza tę najważniejszą, że nic nie zostanie opublikowane bez zgody. W drugim tygodniu nagraj coś sam. Krótką rolkę, w której przedstawiasz siebie i firmę albo opowiadasz, nad czym pracujecie. Pokaż ją zespołowi, zanim wrzucisz ją do sieci, i niech zobaczą, że nie musi być idealnie. W trzecim tygodniu zaproście do nagrań pierwsze chętne osoby, zaczynając od najprostszych form: ujęć przy pracy, nagrań bez mówienia, krótkich odpowiedzi na jedno pytanie. W czwartym tygodniu usiądźcie razem, obejrzyjcie reakcje odbiorców i zaplanujcie tematy na kolejny miesiąc. Bardzo możliwe, że po tym miesiącu atmosfera wokół nagrań będzie zupełnie inna, niż się spodziewasz.

Mieszaj formaty, bo same rolki z jedną osobą się znudzą.

Jest jeszcze jedna rzecz, o której warto pamiętać, nawet jeśli Twój zespół pokocha kamerę. Social media lubią różnorodność. Profil, na którym są wyłącznie rolki z jedną osobą mówiącą do kamery, po pewnym czasie zaczyna nużyć, i to niezależnie od tego, czy jest to Twój pracownik, czy wynajęty model. Odbiorcy przyzwyczajają się do tego samego ujęcia, tej samej twarzy i tego samego schematu, a algorytmy to widzą, bo zaangażowanie zaczyna spadać.

Dlatego warto budować komunikację z różnych formatów. Rolki z różnymi osobami z zespołu, karuzele ze wskazówkami i ciekawostkami z Twojej branży, zdjęcia z codziennej pracy, relacje zza kulis, krótkie posty z historią firmy, opinie zadowolonych klientów, nagrania z wydarzeń, w których bierzecie udział, a od czasu do czasu dłuższy wpis na blogu, który pokaże Twoją wiedzę. Każdy z tych formatów pokazuje Twoją markę z trochę innej strony i trafia do trochę innych odbiorców. Jedni wolą obejrzeć krótki filmik, inni zatrzymają się przy karuzeli, jeszcze inni przeczytają dłuższy opis. Mieszanie formatów odciąża też Twój zespół, bo nie wszystko musi być nagraniem z mówieniem do kamery.

Rotacja twarzy w nagraniach też ma znaczenie. Kiedy w rolkach pojawiają się różne osoby, Twój profil pokazuje, że za firmą stoi zespół, a nie jedna osoba. Klient wie, że kogokolwiek spotka na miejscu, będzie to ktoś, kogo już trochę zna. A Ty nie jesteś uzależniony od jednej osoby, której odejście z firmy oznaczałoby zniknięcie twarzy Twojej marki.

Laptop z montażem filmu, notes i kawa na biurku
Nagrania własnego zespołu można połączyć ze wsparciem przy montażu i publikacji.

Twoja twarz może brzmieć znajomo. Ważne, z czym się kojarzy.

Wróćmy do dziewczyny z początku tego wpisu. Ona nie zrobiła nic złego. Robi swoją pracę i robi ją dobrze. Problem nie leży w niej, tylko w tym, że firmy, które ją zatrudniły, oddały komuś obcemu coś, co powinno należeć tylko do nich: swoją twarz. W małym mieście ta twarz ma ogromne znaczenie. To ona sprawia, że ktoś wybierze Twoją kwiaciarnię, a nie tę obok, że wróci do Twojego warsztatu i poleci Twoją restaurację znajomym.

Wiem, że opinia innych potrafi paraliżować, a brak czasu jest bardzo realny. Wiem też, że da się z tym wszystkim poradzić, jeśli podejdziesz do tematu z cierpliwością i dasz swojemu zespołowi wsparcie. Twoja twarz i twarze Twojego zespołu mogą brzmieć znajomo. Zadbaj tylko o to, żeby kojarzyły się z Twoją firmą, a nie z dwudziestoma innymi. Postaw na autentyczność, wesprzyj swój zespół, stań przed kamerą jako pierwszy i mieszaj formaty. A jeśli potrzebujesz konkretnych sposobów, jak przekonać pracowników do nagrań i jak pomóc im pokonać obawy, sięgnij po mój e-book „Pracownicy nie chcą występować w rolkach”. Znajdziesz w nim wszystko, czego potrzebujesz, żeby zacząć.